Ik leek het precies effe kwijt te zijn, zin in fotograferen. Enfin dat was toch zo vlak na mijn reis naar Rome en Toscane. Ik vond dat ik geen progressie maakte en ik vond dat al mijn foto’s er hetzelfde uitzagen en trok ik er eens een goeie, dan had ik me misschien wa teveel laten inspireren door een andere fotograaf.
Ondertussen is er al wel wat veranderd en is de goesting er toch terug. Ik besef dat ik het enkel kan leren door te oefenen en te blijven proberen en misschien gewoon af en toe eens een thema zelf te bedenken en daar iets mee te doen. Soit, daarover later wel eens meer 
In elk geval, ik zat wat te grasduinen in mijn foto’s van italië en eigenlijk begreep ik niet waarom ik zo gedemotiveerd raakte…
Vooral onderstaand beeld van een rozenverkoper op de spaanse trappen is toch wel eentje om bescheiden welliswaar trots op te zijn.
Als je erop klikt, zie je hem groter
Deze man is de oudste, de joligste en ongetwijfeld de voor zijn leeftijd meest actieve! Stanneke
Een daguitstap naar de ijzervlakte waar Britse en Nieuw-zeelandse soldaten hebben gestreden om de westhoek uit handen van de oostenrijkers te houden…
Tyne-cott: een pakkende begraafplaats
Ieper met de menepoort, maar ook de lakenhallen
Het weekend van 16 oktober stond fort 8 van Hoboken volledig in het teken van 150 jaar fortengordel. Mijn collega’s van hoboken hebben heel wat in gang gestoken om er een groot feest van te maken. Literaire wandelingen doorheen het fort. Leerlingen van de academie hadden kunstwerken tentoongesteld met als onderwerp “het leger”. Het leger zelf liet jongeren aan een deathride deelnemen en binnen in het fort was een levensechte dodengang nagebouwd. Het was echt wel de moeite!
Persoonlijk heb ik naast een paar nieuwe schoenen, een rokje en een legging, een toffe middag met vriendinnen en een aantal marginale anekdotes ook volgende twee favoriete foto’s overgehouden aan ons uitstapje naar maastricht.
Maastricht, je moet er eens naartoe!
Wie met vriendinnen op stap gaat en ze dan uitgebreid wil fotograferen, moet ermee kunnen leven dat ze je af en toe eens uitlachen. Zo poseerden mijn vriendinnen gewillig voor de lens als ze mijn lachje mogen nadoen waarmee ik altijd poseer. Vooruit dan maar
In de stad Antwerpen worden straatfeestjes en alle andere buurtinitiatieven bijzonder hard aangemoedigd en ondersteund. Als je dan (al dan niet beroepsmatig) passeert langs zo’n straat waar gefeest wordt, zie je soms zeer grappige taferelen
In deze straat hadden ze net gedaan met de alombekende poets en werd er naar de bakker gegaan om brood en vla. Het harde poetsen moest uiteraard worden beloond. De bewoners hadden er niet beter op gevonden dan iemand met de fiets om het eten te sturen. Op luid enthousiasme en met de nodige lachsalvo’s werd de vrouw in kwestie onthaald en ik dacht bij mezelf: Wat is het toch fijn af en toe een stukje van antwerpen te zijn.
Want meer moet dat niet zijn…
Recente reacties